Marco Simons

Past een vriendschap wel op één A-4-tje?

We hebben dagelijks contact. De buurman en ik.

Een jaar of zes geleden leerde ik je kennen als fervente twitteraar. En we twitterden wat af in die tijd. Jij was vol van het “twitteraar van het jaar” event en ik vond het fascinerend. We zagen elkaar voor het eerst op een “tweet-up”. In Alle Hens zaten we met een paar mensen bij elkaar die elkaar alleen kenden van het heen en weer sturen ven 140 tekens. Ik was bovendien de enige vrouw en ik voelde me enigszins ongemakkelijk.

We bleven twitteren en zagen elkaar in die eerste periode niet zo veel.

Tot we elkaar op een datingsite tegenkwamen. Zonder dat er een liefdesmatch was vonden we elkaar in het delen van ervaringen op het liefdespad. We ontdekten dat we slechts een paar kilometer van elkaar vandaan woonden en zo ontstond onze buurman-buurvrouw-relatie.  We gingen uit eten en bij elkaar op de koffie. Over en weer. En er groeide een liefdevolle vriendschappelijke band.

Alles deelden we. Als ik een date had wist jij waar ik uithing en met wie. Vervolgens wat er wel of niet gebeurde en als ik het even niet meer zag zitten motiveerde je me om toch ook vooral lol te maken. En vice versa. In ons contact leerde ik niet alleen jou beter kennen maar ook mezelf. Ik noemde je wel eens gekscherend mijn beste vriendin.

Je vertelde over COPD. Maar je hield je ook groot. Vond dat je mensen niet lastig moest vallen met je sores. Dus ging je mee naar het tuincentrum en stond erop dat jij het karretje duwde. Dat je zónder die kar de zaak niet doorkwam vertelde je toen nog niet.

Jij was zó attent. Toen we ons tegen Valentijnsdag zorgen maakten of de post het wel aan zou kunnen; al die kaarten en cadeaus, zorgde jij ervoor dat er een grote bos bloemen voor mijn deur stond toen ik thuiskwam.

Op 3 mei zitten we aan mijn eettafel. Thee met aardbeien en verhalen. Ik ben vol van mijn nieuwe cabrio en jij legt me uit hoe de 4-cilinder-in-line-motor werkt. Dat doet je als een volleerd docent. Jouw kennis en enthousiasme maken dat ik aan je lippen hang.

En dan vraag ik: En nou jij! Hoe gaat het nou met jou? Je hebt dan net het COPD-programma in Leiden afgerond. Wat je dan zegt staat in mijn geheugen gegrift.

“Ik stop ermee”.
Waarmee? Vraag ik argwanend en tegen beter weten in.
En dan valt het gevreesde woord “euthanasie”.

Je hebt het helemaal voorbereid. Aan alles gedacht. Aan Berend en Olivier. Aan Lili en Gemmy. Aan Pluk.

Ik ben dankbaar voor alles wat we tot op vandaag hadden. Ik twijfel niet aan jouw keuze. Ik snap het zeker. Het wordt niet beter.

Maar mijn hemel wat zal ik je missen.

*Marco is overleden op 25 juli 2016.
www.marcosimons.nl

Leuk? Delen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *