“Grazie per aver pulito”, dankjewel voor het schoonmaken.”
Dat zeg ik elke keer als ik een openbaar toilet bezoek en de schoonmaker tref. Ook de straatveger krijgt een bedankje. Moet je ze zien kijken. Alsof de zon gaat schijnen.
Onze vuilnisman, die ons vuil altijd te laat en mopperend kwam ophalen omdat wij zo afgelegen wonen, kreeg van ons een fles olijfolie. Sindsdien komt hij elke week op tijd. En wij lopen naar hem toe, maken een praatje en dan wensen we elkaar een fijne dag.
Dat vind ik dan weer fijn. Iemand even het gevoel geven dat hij ertoe doet.
In Markelo groeten mensen elkaar op straat. In Voorthuizen al minder. En hier in Italië, waar je het juist zou verwachten, gebeurt het bijna niet. O ja, de boeren zwaaien wel naar elkaar. Maar als je elkaar passeert in het dorp, is het geen gewoonte.
Dus ben ik het gewoon gaan doen. Een “buongiorno” wanneer het uitkomt. En het werkt. Ik krijg een “goeiedag” terug. Soms verbaasd: Ken ik jou? Soms enthousiast, soms bescheiden. Maar het komt terug.
Het is geen heldendaad. Maar het levert vaak een mooi moment op. Herkenbaar?