Waarom deel jij eigenlijk zoveel op social media?
Die vraag wordt mij af en toe gesteld. En mijn kort-door-de-bocht-antwoord is dan: “Ik ga lekker wel op aandacht.”
Maar er is meer.
Vroeger schreef ik dagboeken vol. “Lief dagboek…” Op school
haalde ik mooie cijfers met het schrijven van opstellen. Nederlands was mijn
favoriete vak. Ik moet schrijven. Ook al zou niemand het lezen.
En tegenwoordig is er de mogelijkheid om die verhalen te
delen. Ik vind het leuk om mensen een inkijkje te geven in mijn leven. Niet
omdat ons leven nou zo belangrijk is. Ik vertel het gewoon graag.
Er komen reacties op. Niet altijd online. Soms gewoon op
een visite of een verjaardag. Dan wil ik een verhaal vertellen en hoor ik:
“Maar dat weet ik al hoor.”
Dat vind ik grappig.
Soms heeft iemand er een oordeel over. Maar toch alles gelezen. Ik reken het goed.
Ik zie of beleef iets. En zoals een fotograaf overal een foto in ziet, zie ik overal een verhaaltje in. Een observatie. En dan begint het in mijn hoofd al te schrijven.
Eigenlijk is er sinds “Lief dagboek” dus niet zoveel veranderd.
