Voor ons ruikt het naar gezelligheid, naar appeltaart of stoofpeertjes. Het is een kruid dat we in Nederland vaak toevoegen aan gerechten. Maar hier in Italië ligt dat anders.
Toen ik pas hier woonde, dacht ik dat iedereen van kaneel hield. Maar in de gesprekken over Italiaanse recepten met onze buurvrouw kwam ik erachter dat kaneel hier slechts heel af en toe wordt gebruikt.
Italianen zijn voorzichtig met sterke smaken. Een kruid als kaneel wordt hier behandeld met hetzelfde respect als saffraan: met beleid. In de pasticceria vind je maar heel soms een koekje of gebakje met kaneel.
En soms is het net even anders.
Wij werden uitgenodigd bij Italiaanse vrienden en het is hier de gewoonte dat je iets van zoetigheid meeneemt. Dus bakte ik een appeltaart. Eentje zonder kaneel maar wel met vanille.
“Wat lekker!” riep de Italiaanse vriendin uit en ze zette de taart in de keuken.
Later die avond kwam het gesprek op eetgewoontes en ik vroeg op het klopte dat Italianen niet zo gek zijn op kaneel.
“Klopt!” zei ze. “Maar ik wel hoor. Ik hou niet van Vanille!”
