Ik wandel langs de omgeploegde akker naar de verste olijfboomgaard. De lucht ruikt naar aarde. En daar, aan de rand, ligt zomaar een groene voetbal. Hoe komt die daar nou? Waarschijnlijk door de kleinzoons, die hem in hun enthousiasme die kant op hebben geschopt.
Een dag later ligt er in de moestuin een oranje voetbal. Die kunnen de jongens daar niet hebben neergelegd want we hebben vorige week zelf de moestuin leeggehaald en toen waren de kinderen er niet.
Ik kijk vanuit huis naar de akker en zie dat er een groene bal met witte vlakken in de aarde ligt. Die bal herken ik wel, dat is een zachte bal van de jongste telg. Maar die hebben wij daar zéker niet neergelegd.
En even verderop ligt er nog één! Een gekleurde, half opgevreten.
En dan vinden we de laatste bal onder de heg. Die lag eerst in het doel, achterin de boomgaard.
We geloven natuurlijk niet in spoken. Maar ik denk dat de vossen in onze buurt elkaar ‘s nachts opzoeken om een potje te voetballen.
