Uit het oog, maar nooit uit het hart
Ik loop al even mee en heb onderweg veel mensen ontmoet.
Soms wandelend, soms in een hoger tempo.
Af en toe was er een zakelijke klik, een vanzelfsprekende of een handige.
En heel soms een diepe, persoonlijke.
Soms liep de weg dood.
Dan moest ik een stukje terug. Even kijken waar het niet goed ging.
Daarna een nieuwe afslag. Andere mensen. Nieuwe avonturen.
Verandering, niet altijd in hetzelfde tempo.
Soms schuifelt het. Soms versnelt het ineens.
Na veel afslagen, geplaveide en ongeplaveide wegen, bracht de F16 mij full speed naar Italië.
Riemen vast, first class.
En daar viel alles op z’n plek.
Van al dat reizen is mijn hart gegroeid.
Het zit vol namen en mooie herinneringen.
En er is ruimte voor méér.
Een ander pad betekent niet dat eerdere paden worden vergeten.
Ze hebben me gevormd.
Ze kleuren hoe ik kijk naar nieuwe wegen.
En weet je wat het mooie is van social media?
Ik hoef niet met iedereen dagelijks contact te hebben om toch af en toe aan iemand te denken.
Een naam, een foto, een klein moment. En hup, daar ben je weer.
En als je eenmaal in mijn hart zit,
moet je goed je best doen om er weer uit te komen.
