We hebben trek maar zijn nog lang niet thuis. Dus rijden we het dorp Treglio in. En daar, in het midden van het dorp, is ineens dat pleintje. We kijken verrast om ons heen. Muurschilderingen, een kerkje, bankjes en gelukkig, ook een ristorante.
“Zijn jullie open voor de lunch?” vragen we als we binnenstappen.
Een vrouw staat aan een tafel vol kerstcadeautjes, inpakpapier, strikjes en lintjes. De man achter de bar kijkt ons blij aan. “Si, si, kom binnen, we zijn open hoor.”
We gaan aan het tafeltje zitten dat hij aanwijst. Ondanks het prachtige weer voelt het binnen koel aan. Ik loop terug naar de auto om een trui te pakken. Die had ik tot nu toe niet nodig gehad. De vrouw vertelt dat ze cadeautjes maakt voor de kinderen uit het dorp.
De menukaart is veelbelovend. We bestellen ravioli en bruschette als voorgerecht. Daarna een salade voor mij en een hamburger voor Dré.
Het duurt even voordat we iets te eten krijgen. Maar water en wijn staan al op tafel.
Na een kwartier komt er een man op leeftijd binnenrennen met een brood onder zijn arm. Even later krijgen wij de heerlijk verse bruschette.
De schoolbus brengt de jongste thuis. De jongen draagt een rugzak die groter is dan zijn lijf. Maar als hij wat naar voren leunt valt hij niet om.
Hij gaat aan een tafel achter ons zitten en zet het grote tv-scherm aan. Voetbalfragmenten op YouTube. Geluid op standje 10. De vrouw achter de cadeautafel maant dat het zachter moet.
Er komt weer een man binnen. “Wat is er voor lunch?” Hij krijgt de ravioli die wij ook hebben besteld. Het jongetje krijgt een knuffel.
Als we alles op hebben, drinken we nog even koffie aan de bar met de uitbater. Hij vraagt of we reclame voor hem willen maken. Natuurlijk willen we dat.
