We kennen elkaar onderhand wel. De truffelmeneer en wij. Elk jaar komen we met minstens twee groepen truffelzoeken. Dat schept een band.
Vandaag neemt Vincenzo ons mee op witte truffeljacht.
Iedereen die ooit mee is geweest kent Axel. Het hondje dat feilloos zwarte truffels vindt. Maar voor het witte werk is Bruna opgeleid. Dertien jaar oud. En nog steeds scherp. Een werkhond pur sang.
We stappen in zijn Panda en rijden het bos in. En verder en dieper. Tot bijna bij de rivier. Daar parkeert Vincenzo en gaan we lopen.
Bruna voorop. Wij erachteraan.
Nadat ze eerst haar vlaggen heeft uitgezet kunnen we aan het werk. Bruna stoort zich niet aan paden of struikgewas. Ze struint overal dwars doorheen. En wij dus ook.
De eerste tak in mijn gezicht voelde als een waarschuwing.
Let op. Dat gebeurt me niet nog een keer.
We banjerden langs berghellingen, door kreupelhout en bramenstruiken. Bukken. Klimmen. Uitglijden. Doorgaan.
En hebben we witte truffels gevonden? Nee, dat mochten we niet vertellen in de bar waar we na afloop gingen koffiedrinken.
Thuis zet ik een pan bouillon op.
Risotto.
Zonder witte truffel natuurlijk. 😉
