Als het bijna licht is trekken wij onze schoenen aan. Tijd om aan de dagelijkse wandeling naar boven te beginnen. Elf procent omhoog en weer naar beneden. Onderweg kletsen we ons een begin aan de dag.
We hebben afgesproken dat deze wandeling is bedoeld voor onze gezondheid; een positief begin van de dag. Dus áls er al een precair onderwerp is te bespreken dan bewaren we dat voor later.
Wij lopen gewoon midden op de weg want het is hier stil. Toch is er iets dat ons elke ochtend bezig houdt en dat is: De schoolbus!
Vanaf onze berg kijken wij over het dal naar de andere berg waar vanuit het dorp de schoolbus aan komt rijden.
Om precies kwart over zeven haalt hij een kindje op. Dat kunnen wij niet zien, maar wat zou hij er anders doen? En daar, bij dat witte huis, keert hij om en rijdt dezelfde route weer naar het dorp terug.
Het is een gewoonte geworden om naar de bus uit te kijken. Soms zijn we iets later en missen we hem. Soms zijn we iets vroeger en wachten we even op een uitkijkpunt. Op zondag rijdt de bus niet. Dan hebben wij vrij.
De buschauffeur moest eens weten hoe wij naar hem uitkijken.
