Ik vermoed dat iedereen het wel weet, zo onderhand. Maar voor de zekerheid schrijf ik het toch nog eens op. Wij houden van elkaar, Dré en ik. Wij zijn maten, een team, een match made in heaven en ik kan geen woorden bedenken die raken aan wat wij met elkaar hebben.
Zo, dat jullie dat nu zeker weten.
Er is wel één ding waar we het niet over eens zijn. Niet worden ook. Dat durf ik wel te beweren. Niet dat we het niet zouden willen, dat zeker wel, maar het gaat gewoon niet. Echt, helemaal niet.
Het is de muziek.
Dré heeft geluiden ontdekt die hem meevoeren naar de diepste krochten van zijn gevoel. Waar hij euforisch van wordt. En ik moet toegeven, als we op de festival zijn, dat zijn we af en toe, dan snap ik het wel.
Het geluid is duidelijk. Een niet mis te verstane maat. Weinig tekst. Als je je dan overgeeft aan het dreunen van de bassen dan wiebel je vanzelf mee. Zoals alle mensen dat op zo’n gelegenheid doen. Je hoofd schudt wat, je heupen een beetje heen en weer, niet te wild en ook niet te sensueel. Na een tijdje slaat je hart vanzelf ook die maat.
Het ene nummer is nog mooier dan het andere, vindt hij. Ik vind het allemaal toch een beetje op elkaar lijken.
Toen we elkaar net kenden kwam Dré erachter dat ik klassieke muziek wel mooi vond. Hij wilde mij graag een plezier doen en kocht kaartjes voor het Concertgebouworkest in Amsterdam. Gewoon een datum geprikt en gekocht wat er op die dag werd aangeboden.
Requims van Mozart. Veel zwaarder is er niet. Hij viel in slaap, ik vond het mooi.
Hoe wij dan samen muziek luisteren? Er is gelukkig genoeg dat we allebei willen horen. Bovendien vindt hij het leuk als ik pianospeel. Ook als dat Bach is. Of Mozart. En speciaal voor hem speel ik Sanctis van Worakls.
Op 6.06 zit de passage met pianomuziek.
https://www.youtube.com/watch?v=Abm4MkVS030