De loodgieter en zijn zoon hebben onze nieuwe boiler geplaatst. Maar voordat ze weer in hun busje stappen bespreken we nog even de politiek in Europa, de status van de olijfbomen, de tegenvallende fruitoogst . Alles wat je maar kunt vertellen wordt verteld.
Ze praten nogal snel, ik kan het nauwelijks volgen. Maar het gaat. Het lukt me zelfs om, terwijl zij om beurten hun zinnen spuien, in mijn hoofd een mooie volzin te formuleren. Eén die ergens over gaat. En die ga ik straks uitspreken. Zodra zij een stilte laten vallen zal ik mijn kans pakken.
Ze ratelen maar door. De volzin in mijn hoofd wordt langer en mooier.
Ik voel het moment naderen. Nog even. Ik neem een hap lucht…
“Ciao, ciao!” En met een “Grazie per il caffè!” vliegen ze de deur uit.