Vorig jaar knapte er een waterleiding.
Toen we na een lange wandeling thuiskwamen stond er tien centimeter water in het hele huis.
We ruimden alles op en maakten filmpjes en foto’s voor de verzekering. Gelukkig waren ze welwillend en we mochten de schade laten repareren.
In eerste instantie leek het mee te vallen. Maar na een tijdje zagen we dat de deuren begonnen op te zwellen. Het hout had meer water opgezogen dan we dachten.
Vandaag worden ze vervangen.
Het bedrijf bestaat uit een vader en zijn drie zoons. “Baba” noemen de mannen hun vader. Ze hebben zichtbaar lol met elkaar. Niet dat ik het dialect helemaal kan volgen maar de stemming zit er lekker in.
“Blijven jullie lunchen? Ik maak tomatenrisotto,” vraag ik als de Hollandse lunchtijd allang voorbij is.
Maar de heren gaan bij La Mamma eten. En daar kan ik natuurlijk niet tegenop.
De schuifpui is prachtig en het lijkt erop dat de andere deuren er vanmiddag ook wel in zitten. Maar tijdens het werk ontdekken ze ook nog wat dingen die vijftien jaar geleden niet zo netjes zijn geplaatst. Aan de manier van werken zien ze meteen welke timmerman dit geweest moet zijn.
Ze halen hun schouders op en fixen het werk van de vorige trimmerman.
Tegen de tijd dat de Hollandse dinertijd bijna begint, is hier de siësta voorbij en komen de mannen terug om de klus af te maken.
Aan het einde van het werk nog een biertje om het werk te vieren.
En tegen de tijd dat het voor ons bijna bedtijd is, gaan de mannen naar hun eigen vrouwen om te eten.
En wij… Wij houden van dit land, van de mensen en van de andere gewoonten.
Onze magen zullen er ooit ook wel aan wennen.
*Plaatje gemaakt met ChatGPT
