“Het maakt niets uit! Pasta uit de supermarkt is nét zo lekker!”
Jarenlang hield ik het mezelf voor. Dat het onzin was om zelf pasta te maken. Gedoe! Tijdrovend en echt niet lekkerder.
Maar nu ben ik om. Ik kocht een pastamachine, een echte Italiaanse Marcato. Eentje zonder motortje maar met een slinger. En ik oefende op het deeg maken.
Nu ben ik om. Zelfgemaakte pasta is lekker. Niet gewoon lekker maar echt véél lekkerder dan welke pasta dan ook. Tagliatelle voelt als fluweel op je tong en de ravioli is boterzacht en toch al dente.
Ja, het kost tijd. Twintig minuten kneden, een half uur rusten (het deeg hoor, ik niet).
Terwijl het deeg rust maak ik de saus.
En dan gaat het deeg door de machine. Om en om, steeds mooier, steeds dunner. Tot je op het punt komt dat het deeg zich overgeeft. Uiteindelijk dan de laatste handeling die maakt of het deeg ravioli, spaghetti of iets anders wordt.
Het opdienen is een ritueel. Natuurlijk op een mooie schaal. De gasten aan tafel applaudisseren (in mijn gedachten dan hè) Wijntje erbij. En dan “mangiare!”
Na de lunch en nog een wijntje is er nog maar één mogelijkheid: De Siësta!
Kom gerust bij ons lunchen. Je doet mij er een plezier mee.
Wil je weten hoe ik de after-lunch-dip doorbreng? Klik hier.
Voor het recept van pasat al lemone: Klik hier.
