Op een dag was hij er en hij ging niet meer weg. Een lichtgrijs met wit katje van ongeveer zes maanden oud.
We noemen hem Jeroentje. Hij is erg grappig. Hij speelt met alles wat beweegt. En sinds we kitten Suki hebben spelen ze samen. Eerst als lompe puber maar we hebben hem geleerd dat hij haar niet mag opeten. Nu gaat het goed en zijn ze onafscheidelijk.
Hij heeft zich een doos toe-geëigend en we hebben hem gechipt voor het kattenluik zodat hij altijd naar binnen kan.
Maar Jeroentje lust geen kattenvoer. Geen brokjes, geen natvoer en zelfs geen kattensnoep. Dat is best raar.
Nu weet ik dat de boeren hier de wilde katten restjes eten geven. Verder zoeken ze het maar uit met het vangen van muizen, hagedissen en ander ongedierte.
Vorige week aten Dré en ik pasta met ragu en de restjes gingen naar Jeroentje. Hij at het met smaak en alles ging op.
Ik maakte pasta gemengd met kattenvoer. Ik dacht: “Dan went Jeroentje aan de smaak van brokjes”. Maar hij moest er niets van hebben. Pas toen ik er een klein beetje Pecorino-kaas overheen strooide ging zijn bakje schoon leeg.
We hebben dus gewoon een echte Italiaanse boerenkat. (die binnenkort naar de dierenarts gaat om te voorkomen dat er nog meer pasta-eters worden geboren.)
